تشخیص بیماری سرخک

تشخیص بیماری سرخک ( measles diagnosis)

بیماری سرخک، عفونت دستگاه تنفسی است که توسط ویروس سرخک ایجاد می شود. پشرفت قابل توجهی در کاهش جهانی میزان بروز سرخک ومیزان مرگ و میر ناشی از آن بعد از استفاده از واکسن سرخک حاصل شده است.با این حال همچنان احتمال ابتلا به این بیماری نیز وجود دارد که برای جلوگیری از ابتلا به بیماری و نحوه مقابله به آن به بررسی تشخیص بیماری سرخک می پردازییم.

تشخیص:

سرخک به آسانی بر اساس یافته های بالینی توسط پزشکان آشنا به بیماری به ویژه در همه گیری ها تشخیص داده می شود.

تشخیص بیماری سرخک

نقاط کوپلیک به ویژه کمک کننده اند چرا که این ضایعات در اوایل بیماری ظاهر می شوند و پاتاگونومیک آن می باشند.تشخیص بیماری سرخک در موارد ۱) حین ناخوشی مقدماتی ۲) زمانی که راش به علت آنتی بادی های غیر فعال اکتسابی یا ایمن سازی قبلی با شدت کمتری ظاهر می شوند ۳) زمانی که راش در کودکان دچار اختلال ایمنی یا سوء تغذیه شدید که ایمنی سلولی مختل دارند، وجود نداشته باشد یا به صورت تأخیری بروز کند و ۴)  در مناطقی که میزان بروز سرخک پایین است و سایر پاتوژن ها علت اکثر ناخوشی های همراه با تب و راش هستند، مشکل تر است. درمراکز کنترل و جلوگیری از بیماری تعریف موردی سرخک نیاز به ۱) راش ماکوپاپولار جنرالیزه که حداقل ۳ روز طول کشیده باشد ۲) تب حداقل۳۸/۳  درجه و ۳) سرفه، آبریزش بینی  یا کونژکتیویت دارد.

سرولوژی رایج ترین روش تشخیص آزمایشگاهی است.شناسای IgM اختصاصی ویروس سرخک در یک نمونه واحد سرم یا مایع دهانی در مورد عفونتحاد تشخیصی در نظر گرفته می شود و به همین ترتیب افزایش سطح چهار برابری یا بیشتر آنتی بادی IgM اختصاصی ویروس سرخک بین نمونه  های سرمی فاز حاد و فاز نقاهت تشخیصی می باشد.عفونت اولیه در میزبان دارای ایمنی سالم منجر به آنتی بادی هایی می گردد که طی ۱-۳ روز از شروع راش قابل شناسایی هستند و در هفته۲-۴ به اوج خود می رسند.

آنتی بادی های IgM اختصاصی ویروس سرخک ممکن است تا ۴-۵ روز یا بیشتر بعد از شروع راش قابل شناسایی نباشند و معمولا طی ۴-۸ هفته از شروع راش به سطح غیر قابل شناسایی می رسند.روش های بسیاری برای اندازه گیری آنتی بادی های ضد ویروس سرخ برای تشخیص بیماری سرخک در دسترس می باشند.آزمایش های خنثی سازی حساس و اختصاصی هستند و نتایج به ایمنی محافظتی ارتباط بسیاری دارند با این حال، این آزمایشات نیاز به تکثیر ویروس سرخک در کشت سلولی دارند و بنابراین گران و پر زحمت می باشند.سنجش ایمنی آنزیمی در دسترس به صورت تجاری بیشتر از همه استفاده می شوند.کشت سلوبی از ترشحات تنفسی، سواب های نازوفارنژیال یا سلول های غوا آسا در ترشحات تنفسی، ادرار یا بافت به دست آمده از طریق بیوپسی روش دیگری برای تشخیص است.

 در  تشخیص بیماری سرخک،برای شناسایی RNA ویروس سرخک از طریق تقویت RNA به دست آمده از نمونه های بالینی با واکنش زنجیره پلی مراز تراس کریپتازمعکوس (RT-PCR)، پرایمر هایی با هدف قرار دادن مناطق بسیار محافظت شده ژن های ویروس سرخک استفاده می شود.سنجش RT-PCR بسیار اختصاصی و حساس نیز ممکن است امکان شناسایی و تعیین ویژگی های ژنوتیپ های ویروس سرخک برای مطالعات اپیدمیولوژیک مولکونی فراهم کند ومی تواند نوع وحشی را از نسل های ویروسی واکسن افتراق دهد.

اتیولوژی

اپیدمیولوژی

مکانیسم بیماری زایی

علائم 

درمان

منابع:

۱- اصول طب داخلی هاریسون

درباره علیرضا سبتاوی

دانشجو پزشکی دانشکده علوم پزشکی آبادان

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *